14 października (ogarnia mnie szaleństwo)

Przez zaparowane szyby przebłyskują do mnie twarze obcych ludzi. Jestem przerażonym ptakiem, który usiłuje wydostać się z czarnej matni obłędu. Uderzam o blade ściany pokoju i cała aż drżę. Moje serce rwie się do rąk ukochanej Maleńkiej Dziewczynki, bo tylko ona jedna potrafi przynieść mi ukojenie i bezbrzeżnie dobry sen. 

Moja kochana, Najdroższa, moje Ptaszątko, które codziennie zaparza mi ciepłej herbaty z miodem i całuje moje kruche nadgarstki. Dzięki niej wszystkie fragmenty mojego ciała trzymają się kości, bez niej rozsypałabym się na dziesiątki, miliony kawałeczków, które wiatr rozsypałby po świecie na pożarcie psom i wilkom. Co by ze mnie zostało? Chyba tylko ta wątła duszyczka, która jak zabłąkany ognik szuka bezpiecznych rąk, w których mogłabym znaleźć ciszę i spokój letnich wieczorów. 

Muszę pójść dzisiaj na cmentarz. Zabiorę tam ze sobą moją małą Kruszynkę. Obie usiądziemy na naszej tylko ławeczce i będziemy przeglądać atlasy ptaków, które dla nas kupiłam. A potem otulimy się jednym wełnianym szalem i będziemy szeptać pośród grobów i wiecznej, zatrutej ciszy. 

Chciałabym obudzić się kiedyś w jakimś pięknym miejscu, z daleka od koszmarów i nieprzespanych nocy, z daleka od tych głosów w głowie, które nie dają mi spokoju i sprawiają, że powoli staję się wariatką, którą ludzie omijają z daleka. 

Jak osiągnąć spokój i szczęście? Czy wystarczymy sobie dwie? Czy zawsze już będziemy się ochraniać, jak zmarznięte pisklęta? Czy nasze gniazdo przetrwa burze i nawałnice?

Jestem taka drobna i krucha. Moje serce zatrzasnęło się jak stara pozytywka, której nikt dawno nie ogrzewał w dłoniach, nie słuchaj jej smutnej melodii o umieraniu.