(fragmenty baśni o skruszałej czarownicy i jej osmolonej skórze)

Stara kobieta, która przez większość życia mieszkała w samotności na strychu w jej małym, zapajęczonym pokoju zaczęła w szaleństwie swoim rzucać złe uroki na okolicznych mieszkańców i ich nowonarodzone dzieci. Wyczuwały to zwierzęta, które podchodziły pod progi jej domu i skowyczały głośno do zimnej kości Księżyca, która kołysała się drżąc na czarnym całunie nieba i sprawiała, że cała ziemia wokół oddychała niespokojnie i świszcząco. 

Wszystko stało się w momencie, gdy kobietę o cudownych złotych włosach opuścił jej Ukochany Mężczyzna. Pewnego dnia po prostu wyszedł i już nie wrócił. Mijały dni i noce, miesiące i lata, kobieta coraz dalej posuwała się w szaleństwie, robiąc krzywdę swojemu ciału, nacinając je w wielu delikatnych miejscach i wypuszczając na światło rdzawe koraliki krwi. Te koraliki chwytały w dzioby wszechobecne wrony i roznosiły je po okolicznych domach wieśniaków. Oni, nieświadomi tego, co kryje się za tym znaleziskiem, chowali koraliki do szkatuł albo do kieszeni, sprowadzając tym samym nieszczęście na ich domy i rodziny.

Rośliny zaczęły umierać. Obumierały całe ogrody, drzewa nie chciały wydawać na świat owoców ani kwiatów, zdychały ptaki, które z tęsknoty na wonią kwitnących krzewów róż, podcinały sobie gardła o żywopłoty, a grząska ziemia powoli wsuwała ich małe ciała do siebie, otulając je drobnymi kamyczkami i zeschniętymi winoroślami. 

Kobieta miała na imię Maria, ale ludzie nazywali ją Starą Wiedźmą, Niespokojnym Widziadłem, które nie ma odbicia w lustrze, a zamiast grzebienia używa do czesania jedynie zgrabiałych, kościstych palców.