(powoli noc)

Dziś znów wędrowałam po cmentarzu. Choć starałam się obiecać sobie, że nie stanę znów nad jego grobem, to jednak nie wytrzymałam i jakby jakaś niewidzialna siła pchała mnie alejką prosto w jego martwe ramiona. Mój najdroższy, umiłowany Chłopcze, który zostawiłeś mnie po środku zimy i trzaskającego wiatru, tak bardzo tęsknię za naszymi późnowieczornymi rozmowami, za Twoimi słowami, którymi wygładzałeś moje zlęknione wnętrze. Podczas Twojej nieskończonej nieobecności zamieniłam się w wiedźmę. Mówią o mnie, że jestem wariatką, bo chodzę ubrana jak wrona, a palce u moich rąk zaczynają przypominać ptasie pióra. Moja skóra pachnie teraz kadzidłami i jesiennymi olejkami, które wywołują z grobów głodnych miłości zmarłych. A ja częstuję ich sobą, bo jest we mnie cały ocean czułości i dobra, który potrzebuje obdarzać inne Duszyczki miłością i ciepłem. 

Jesień tego roku pachnie złowrogo i boję się, że któregoś dnia położę się na Twoim grobie i już go nie odstąpię, aż ciemne rośliny i mgła rozłożą moje ciało na popiół i wsypią go w Twoje usta.